Δίπολο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ ή Ενισχυμένη Κεντροαριστερά;

Του Στέλιου Μανουσάκη*
Μετά από αρκετά χρόνια πολιτικών προστριβών, απαξιώσεων, ζυμώσεων, και αντιπαραθέσεων, ο φετινός Σεπτέμβρης φαίνεται να αποτελεί, για τον πολιτικό χώρο της Κεντροαριστεράς, αφετηρία σημαντικών εξελίξεων, αφού για πρώτη φορά δημιουργείται η πεποίθηση, ότι έχουν πλέον ωριμάσει οι συνθήκες για τη συγκρότηση ενός νέου αξιόπιστου προοδευτικού πολιτικού φορέα, που θα «στεγάσει» τις ευρείες πολιτικές δυνάμεις της Κεντροαριστεράς και όχι μόνο.
Η απόφαση για εκλογή επικεφαλής του νέου φορέα από την κοινωνική βάση υπήρξε καταλυτική για την ανωτέρω θετική εξέλιξη, αφού αντικειμενικά προσδίδει στον υπό συγκρότηση νέο πολιτικό φορέα τη δυναμική ενός πολιτικού κινήματος και αποδεσμεύει την προοπτική του από την εσωστρέφεια και αυτοαναφορικότητα των συνομιλιών ΔΗΣΥ – ΠΟΤΑΜΙ του παρελθόντος χρονικού διαστήματος. Επιπλέον, η παρουσία του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου στην επιτροπή, που έχει αναλάβει την ευθύνη διεξαγωγής των εκλογών για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου φορέα, διασφαλίζει την αρχή «pacta sunt servanda».
Είναι βέβαιο ότι το δημοσιοποιούμενο ενδιαφέρον συμμετοχής στο νέο φορέα ανθρώπων με παρουσία στα πολιτικά δρώμενα, τους κοινωνικούς αγώνες και τις επαγγελματικές ενώσεις, καθώς και η κατάθεση υποψηφιοτήτων, για επικεφαλής του νέου φορέα, σημαντικών προσώπων του χώρου της Κεντροαριστεράς, αποτελεί κατ’ αρχήν ευοίωνη προοπτική τόσον για τη διαδικασία ανάδειξης νέας ηγεσίας, όσον και συνολικά για τη μετεξέλιξη του εγχειρήματος της ΔΗΣΥ, σε δημοκρατική ανασυγκρότηση του Κεντροαριστερού χώρου.
Παρότι είναι προφανές, ότι το τρέχον πολιτικό σκηνικό συντίθεται κατά κύριο λόγο από τη σταθερή εκλογική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ, που κλήθηκε να διαχειριστεί την αντίθεση του πραγματικού κόσμου με τις νοητικές προσομοιώσεις της αμέριμνης αριστεράς, απογοητεύοντας μοιραία τους ψηφοφόρους του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου, που διαψεύσθηκαν από την έσχατη εσφαλμένη εκλογική επιλογή τους, αλλά και από την απόλυτη αδυναμία της ΝΔ να πείσει το πολιτικό ακροατήριο για την αλλαγή της φυσιογνωμίας της και να παρουσιαστεί ως αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική επιλογή, εντούτοις ο νέος πολιτικός φορέας της κεντροαριστεράς δεν θα πρέπει να είναι ετεροκαθοριζόμενος.
Ο αδιαπραγμάτευτος ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδος και η ανάγκη να επανακάμψει η χώρα με σύγχρονες πολιτικές πρακτικές, χωρίς όμως να αποστεί από τις παραδοσιακές αρχές και αξίες του Ελληνικού και Ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού, προϋποθέτει συγκροτημένη και αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης από πολιτικό φορέα απαλλαγμένο από τα «βαρίδια» του παρελθόντος, τα σταγονίδια διαπλοκής, το πελατειακό σύστημα και τα στεγανά των ημέτερων.
Η πολιτική προοπτική του νέου φορέα, δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίζεται από εξωστρέφεια, από προσέγγιση των κοινωνικών ομάδων, των επαγγελματικών ενώσεων, της κοινωνίας στο σύνολο της με κύριο στόχο την ανατροπή των στερεότυπων, των αντιλήψεων και των ανοχών, που οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική καταστροφή και υποθήκευσαν το μέλλον της.
Η συζήτηση στην κοινωνία έχει ήδη ανοίξει και κατά συνέπεια οι προτάσεις, οι στόχοι, καθώς και οι πολιτικές συμμαχίες πρέπει να είναι σαφείς και ξεκάθαρες εξ αρχής. Παρ’ όλ’ αυτά, Ο ουσιαστικός πολιτικός διάλογος δεν προβλήθηκε από τα ΜΜΕ, καθώς η ειδησεογραφία του καλοκαιριού κατακλείστηκε από δραματικά περιστατικά τόσον εγχώρια, όσον και διεθνή, που μοιραία τρομοκράτησαν τον τηλεθεατή – πολίτη απομακρύνοντας τον από πολιτικούς προβληματισμούς για την προοπτική μετά τους καιρούς των μνημονίων και περιορίζοντας το ενδιαφέρον του στις προβαλλόμενες προσωπικές και πιθανόν πρόσκαιρες συμμαχίες, ενισχύοντας την εσφαλμένη παραδοχή, ότι ο δημοκρατικός διάλογος αποτελεί αέναη κρίση προσώπων και όχι πολιτικών επιλογών.
Είναι λοιπόν σημαντικό, στη πορεία προς το ιδρυτικό συνέδριο του νέου φορέα να συνειδητοποιηθεί από όλους μας, ότι περάν από την ανάγκη στρατηγικής επανεκτίμησης για την προοπτική της χώρας υπό τις νέες πραγματικές συνθήκες πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές, η αναγκαιότητα ανασύνθεσης του κεντροαριστερού χώρου ως χώρου επανσυνάρθωσης της μεσαίας τάξης, των πληττόμενων μεσοστρωμάτων και λαϊκών στρωμάτων είναι εθνική αναγκαιότητα.
*Ο Στέλιος Μανουσάκης είναι δικηγόρος, Τέως Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά.

Ετικέτες

Δεν βρέθηκα Σχετικά Άρθρα

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *